در ذهنم مطالب زیادی برای نوشتن دارم.اما انگیزه ی زیادی برای این کار ندارم. من اولین مخاطب نوشته های خودم هستم.و همین طور اولین مشتری آنها.و در رابطه ی با بعضی از آنها تنها مخاطب و تنها مشتری.زمانی نوشتن کمکم می کرد بفهمم چه باید کرد؟؟و الان که می دانم چه کنم پس دیگر مخاطب نوشته هایم نیستم و مشتری آن...

با سلامبا توجه به شرایط کشور لازم می دونم یک نکته را بیان کنم: من از هیچ کس گلایه ای ندارم و گردن هیچ کس هم حقی ندارم.در صورت مرگ ناگهانی حقیر، در جریان باشید که من از همه ی کسانی که با آنها ارتباطی داشته ام راضی هستم.و از همه ی دوستان و آشنایان حلالیت می طلبم.خلاصه خیالتان راحت.در یک نکته هم تردیدی...

گاهی مطالب وبلاگم را از آخرین مطلب تا نخستین آنها مطالعه می کنم.و مفصلا حسی که اون زمان داشتم برام تداعی میشه. متوجه می شوم که افرادی از اون نوشته ها تعجب می کنند اما من خیلی بهشون اعتقاد دارم. اما نوشته ها کمکی به شناخت من نمی کنه.اندکی پیچیده تر هستم و بسیار بی اهمیت تر...............................

قسمت تلخ ماجرا این بود که کار با تو تا خانه می آمد. اینگونه نبود که با اتمام ساعت کار، زمان فراغت آغاز شود.و قسمت شیرین ماجرا این بود که من از تمام بیانات کار لذت می بردم. امایک امای بزرگ وجود داشت و اون خانواده ام بودند.آنها که تقصیری نداشتند. به من به فراغت و به با هم بودن نیاز داشتند.و من نیز.این...

مرا با گریه باور کردی و با خنده راندی

یک داغ  مرا هست همیشهلبخند تو را قاب گرفتیم برادراین بیت را برای از دست دادن امین طالع زاده ی عزیز سرودم. + نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۹ ساعت 20:36 توسط مهدوی تالیان  |  Adblock test (Why?)

بارها رفتم ز دست و باز گشتم به دلمن ز گل بودم، خجل گشتم و برگشتم به گل + نوشته شده در شنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۹ ساعت 21:34 توسط مهدوی تالیان  |  Adblock test (Why?)

کجایی؟من، در دورترین نقطه از آنانکه دوستشان دارم ایستاده ام.و حالا کمتر احساس شرمندگی می کنم.من دارم خودم را تا گور بدرقه می کنم.تنهای تنها.و آنقدر آهسته جان می دهم که هیچ کس را خبری نرسد.من نمی خواهم

من به یک زندگی ساده قناعت کردمرفتم از پیش خودمبغل خانه ی تورو به پرچین نگاه تو اقامت کردم.

بی خبر هستم ز چشمانی که می خواهد مرا.

من چرا با دست خالی رفته ام تا اشتیاق؟من چرا بیهوده مجنون می شوم ؟؟؟؟؟؟؟؟

با سلاممشغله مسئله ی میانسالی است.این وسط ها حسرت گذشته ها نیز به دست و پای انسان می پیچد.یک سالی می شود که بسیار کم وبلاگم را چک می کنم. اصلا یادم نیست آخرین مطلبی که نوشته ام کی بود.روزی به پدرم

انسانهایی که در لحظه احساس مفید بودن دارند ممکن است به اهداف بلند مدت کمتر توجه کنندپس ممکن است در آینده به طور مدام و غم انگیزی افسوس گذشته ی بی حاصل و بی نتیجه ی خود را بخورند.این وسط یک نکته بسیار

بگذار فقط از تو بگویم و بگویم آن کس که مرا خواست بفهمد تو نبودی

من به بیهوده ترین شکل پشیمان شده ام.

با واژه های خسته و غم شعر گفته ام هر لحظه پیش دو چشمم تو آمدی

و من از چشم تو افتادم و دلشاد شدم و همان لحظه، همان گاه من آغاز شدم

من متوجه نمی شوم ما از توجه به سیاست, چه سودی برده ایم که این قدر به آن توجه می کنیم. آن هم در شرایطی که همه چیز داد می زند که ما ناتوان تر از آنیم که می پنداریم. مشکل با توجه به سیاست, حل نمی شود. هر

و دل آنقدر حقیر است که دلتنگ شماست.

و دلت را مبر آنجا که گرفتار شود.