بگریز و بگذر ز خودت، گرچه محال, است.

از تو بعید بود بگویی که ساده, اممن ساده, ام که خنده خنده تو را راه داده ام

من از تو نه از راه شما فاصله دارم فرقی نکند با تو چقدر خاطره دارم

من مثل خودم منتظرم یار بیاید با هم بنشینیم بگوییم بخندیم

من حکم دلم را به تو ابلاغ نمودم من با تو نچرخم دگر ای حضرت حاجی

بگذار به چشمان شما خیره شوم من گاهی که دگر حوصله خنده ندارم

آخر و عاقبت کار من این است رفیق بنشینم به تو و خاطره ها فـــکر کنم

من قصد ندارم بروم با تو نباشم حالا چه بخواهی چه نخواهی چه بمانی چه روی

من به بی رحمی چشمان شما غبطه خورم چــشم در چــشم تبـسم چه خـشونت داری

گویند که دل محض رضای دگران شد حالا که چنین شد چه بگویم که چنان شد

کمترین حق من این است بخندم با توو نرنجی که چرا خنده کنم با دگران؟؟؟ نکته: گاهی انسان در اجتماع با مسائلی مواجه می شود که می ماند چه بگوید.

بگذار جهان بگذرد آنگونه که خواهد آزاد و رها باش ز هر ســـخت گرفتن

من خودم را ز خودم دور نگه می دارم و همین قدر بگویم که کمی بیمارم ...

من نه آنقدر عزیزم که فراموش شوم و نه آنقدر غریبم که بمانم در یاد من همینم وسط خوب و بدی زیسته ام

نوشته ی زیر را سال ها پیش در دانشگاه صنعتی نوشتم. در بین یادداشت هایی بود که می خواستم بریزمشان دور. برای ثبت در تاریخ اینجا می نویسمشان چون یادمه اون موقع یک اتفاق افتاد که نوشتمش: جدی بودن، تعادل و ... باغث توجه غیر ارادی دیگران به شما می شود. من دوستانی دارم که به رضا امیرخانی نقدهای جدی دارند با

من پیش خودم سخت پشیمان ز سلامم.

من فقط یک چیز می خواهم تبسم های تو.

آنقدر مهمم به خودم ربط ندارم من گرچه مهمم به شما ربط ندارد

من به احساس شما هر روز مهمان می شوم باز چشمان شما دیوانه حیران می شومکاش از چشم شما افتاده بودم همچو اشک شک نکن هر جا تو باشی زود پنهان می شوم

آهسته تبسم مزن ای دوست به ریشم من سخت پشیمان ز پشیمانی خویشم آن روز که از چشم شما رفت رفـــــاقت فرمود دلم باتو دگر دوســــــــت نمیشم